.

.
تو سکوت می کنی و صدای نفس هایت می پیچد در گوشم. و آرام صدایم می کنی. من جوابت را نمی دهم، یا به جای جواب یک نفس عمیق می کشم. و تو نفس هایت را تکرار می کنی برایم، تکرار می کنی، تکرار می کنی، تکرار تر. بعد من لرزش صدایم را قورت می دهم و آرام می گویم: بعدش چه می شود؟ نه نمی پرسم. احمقانه است. چشم هایم را می بندم و نفس عمیقی می کشم. به چشم هایت فکر می کنم و تو به دست های سرد من فکر می کنی.