کاش گاهِ حمله بَر یاسِ کبود

کاش گاهِ حمله بَر یاسِ کبود
هیچ دیـوار و دَری آنجا نبود
کاش درآن‌لحظۀ شوم و پلید
حضرت‌عبـاس بودومی‌رسید
کاش درآن‌لحـظه‌هایِ‌بی‌کَسی
لـحظۀ تنهــائی و دلــواپسی
کاش در آن بُرههٔ نحسِ زمان
قبض‌می‌شد ،روحِ آن‌اهریمنان
کاش پهلـوها همـه فـولاد بود
نه خبر از درد و نـه از داد بود
کاش‌دستِ‌آن‌حرامی‌های‌پَست
لحظۀسیلی‌زِصدجامی‌شکست
کاش زهرا آن زمان منزل نبود
یا که قُنفذ ، از خدا غافل نبود
سینه‌ها، غمگینِ قتلِ یاس شد
تـا ابـد ، غرقِ عـزا عبـاس شد
نانجیبان‌رَحمشان‌خشکیده‌بود
این‌شقاوت‌راکجا کَس‌دیده‌بود
دخترِ پیغمبر است وکوثراست
از تمـامِ خَـلق او ، بـالاتر است
هـر زمــانی دشمنـان می‌آمدند
زخم‌ها بـر جـانِ مـولا می‌زدند
دردِ شمشیرِ عــدو چیـزی نبود
در قیـاسِ سینـه و رویِ کبـود
چشمِ مولا از غَمَش پُر آب بود
تا ابــد ، از بهـرِ او بیتاب بود