ﺑﯿﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻮﺱ " ﮐﺎ " ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ

ﺑﯿﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻮﺱ " ﮐﺎ " ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ
" ﺑﻮﺱَ ﺵ " ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺍﺭﺛﯿﻪ ﯼ ﻟﺒﻬﺎﯼ ﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺷﺶ ﺩﺍﻧﮓِ ﺧﯿﺎﻝ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺯﻝ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ﺩﺭ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮﻣﺎﻥ ... ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺳُﺮ ﺧﻮﺭﺩ ...
ﻭ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﺧﺘﻢ ﻧﺸﻮﺩ ...
ﺑﯿﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻮﺱ " ﮐﺎ " ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻥ ...
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺷﻮﺩ ... ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ ﺍﺯ ﻫﺠﻮﻡ
ﺑﯽ ﻭﻗﻔﻪ ﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﮐﻪ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺁﻏﻮﺷﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯽﺯﻧﺪ...