دلم برای دخترانه های وجودم تنگ شده،

دلم برای دخترانه های وجودم تنگ شده،
برای شیطنت های بی وقفه،
بی خیالی هر روزه،
ناز و کرشمه ی من وآیینه،
خنده های بلندو بی دلیل،
برای آن احساسات مهارنشدنی.
حالا اما...
دخترک حساس و نازک نارنجی درونم چه بی هوا این همه بزرگ شده !
چه قدی کشیده طاقتم!
ضربآهنگ قلبم
چه آرام و منطقی می زند!
چه شیشه ای بودم روزی،
حالا اما به سخت شدن هم رضا نمی دهم !
به سنگ شدن می اندیشم
اینگونه اطمینانش بیشتر است!!!
جای بستنی یخی های دوران کودکی ام را
قهوه های تلخ و پر سکوت امروز گرفته است.
این روز ها لحن حرف هایم آنقدر جدی شده
که خودم هم از خودم حساب می برم...
در اوج شادی هم قهقهه سر نمی دهم !
و به لبخندی اکتفا می کنم!
چه پیشوند عجیبی است کلمه ی خانم !
همین که پیش اسمت می نشیند ،
تمامی سرخوشی و بی خیالیت را از تو می گیرد!
و به جایش وزنه ی وقار و متانت را
روی شانه ات می گذارد!
نه اینکه این ها بد باشد،
نه، فقط خدا کند وزنشان آنقدر سنگین نشود،
که دخترک حساس و شیرین درونم،
زیر سنگینی آن بمیرد!