FORCED LOVE

FORCED LOVE
Part:1

───

صدای زنگ گوشی مثل تیغ توی مغزم فرو رفت.

چشمام رو باز کردم. تاریک بود. نگاهم رو انداختم به ساعت کنار تخت: ۵:۴۵ صبح.

"واقعاً؟" با خودم گفتم و گوشی رو برداشتم.

· "الو؟"

صدای سرد کاپیتان لی توی گوشم پیچید:
@ "الینا، بیا اداره. هشت صبح جلسه داری. ماموریت جدید."

قبل از اینکه بتونم بپرسم چیه، خط رو قطع کرد.

با ناراحتی گوشی رو پرت کردم روی تخت و به سقف خیره شدم. دیشب تا ۳ صبح توی میدون تیراندازی بودم. بدنم هنوز از خستگی جیغ میزد. ولی توی این شغل، خستگی معنایی نداره.

از تخت بلند شدم، کشیدم بالا و رفتم سمت حمام.

توی آینه به خودم نگاه کردم. موهای مشکی به هم ریخته، صورت خوابآلود، و کبودی کوچیکی زیر چشم چپم که از تمرین دیروز مونده بود. ۲۰ سالمه، ولی توی آینه یه زن ۳۰ ساله رو میبینم. با چشمان سیاه که دیگه هیچ چیز توشون تعجب نداره.

سه ساله که توی پلیس مخفی سئول هستم. سه ساله که هر روز با مرگ زندگی میکنم. سه ساله که یاد گرفتم به هیچکس اعتماد نکنم، به هیچکس وابسته نشم، و هیچوقت احساسات رو بروز ندم.

دوش گرفتم. آب گرم روی عضلات خسته ام ریخت. فکر میکردم به ماموریت جدید. کاپیتان لی وقتی زودتر از موعد صدام میکنه، یعنی ماموریته حسابی داغه.

لباس مشکی رسمی پوشیدم. کت چرمی و شلوار تنگ و چسبون که حرکت رو محدود نمیکنه ولی توی جمعیت آدم رو شبیه بقیه میکنه. تفنگم رو توی هولستر زیر کتم جا دادم. چاقوی تاکتیکی رو لای کفشم و دستگاه ردیاب رو توی جیب کتم.

آماده شدم.

───

ساعت ۷:۴۰ بود که رسیدم به ساختمون شیشه ای توی منطقه گانگنام. از نظر بقیه، اینجا یه شرکت سرمایه گذاری عادیه. ولی طبقات ۱۲ تا ۱۸ مال پلیس مخفیه.

از آسانسور مخصوص استفاده کردم. کد امنیتی رو زدم، اثر انگشت رو ثبت کردم و رفتم بالا.

طبقه ۱۵. راهروی بلند با درهای فلزی. هر در به یه بخش اختصاص داره. بخش اطلاعات، بخش عملیات، بخش تسلیحات، بخش مدارک جعلی. من رفتم سمت اتاق جلسات.

ادامه‌داره.....