سکوتت بلندتر از هر فریادی بود.

سکوتت بلندتر از هر فریادی بود.

بی‌توجهی‌هایت آرام آرام من را از “ما” جدا کرد.

من حرف داشتم، دلتنگی داشتم، اما تو نشنیدی…

آدم‌ها ناگهان نمی‌روند؛

اول از حرف‌زدن می‌افتند، بعد از توضیح دادن، و آخر سر در سکوت، رفتن را تمرین می‌کنند.

رفتن گاهی بدون خداحافظی‌ست؛

وقتی دیگر دلت نمی‌لرزد،

وقتی نامت، دلم را نمی‌تپاند.

وقتی دیگر نامم را صدا نمیزنی.

من می‌روم…

نه از بی‌عشق،

از زیادی سکوت و ندیدن.
#دلنوشته