ای غنچه ی نو رسته ی من، باغ بهارم

ای غنچه ی نو رسته ی من، باغ بهارم
بعد از تو دگر عشق به کس می نگذارم

اندوه نشاندی به دلِ عاشقِ بیمار
جز گریه و اندوه دگر هیچ ندارم

هر سال کنار تو به آنی سپری شد
رفتی و دگر ثانیه ها را نشمارم

صیادم و از بخت تو تیرم به خطا رفت
برگرد غزالم که تو را تا "بِشِکارم"