تو که رفتی نفســـم بی تو غریبانه گرفت/

تو که رفتی نفســـم بی تو غریبانه گرفت/
دلِ زارم قفسی شد که به غم خانه گرفت/
تو که رفتی شب وروزم به همین خانه گذشت/
مهِ شـــــــب پیش رخــم غیرت مردانه گرفت/
تو که رفتی همه مردم به دلم زخم زدند/
زنفیـــــرم دل هر دشمن و بیگانه گرفت/
تو که بودی توبه کردم که به مِی لب نزنم/
تو که رفتی هوســـم باز به میخانه گرفت/
تو که دیدی به برت شمع شدم تا بپری/
تو تنت پیله صفـــت جرات پروانه گرفت/
تو که دیدی به هوا پر زدن از شوق تو بود/
چه کنم مرغ دل از خال لبت دانه گرفت/
توکه بودی دم هر کوچـــــه چراغان تو بود/
تو که رفتی سر این شهر به ویرانه گرفت