نبردِ واقعی، لحظه‌ی شکستنِ «سقفِ باور» است. پیروزی، نه با

نبردِ واقعی، لحظه‌ی شکستنِ «سقفِ باور» است. پیروزی، نه با سقوطِ فیزیکیِ بُت‌ها، بلکه از آن ثانیه‌ای آغاز می‌شود که انسان در اعماقِ جانش، از «ترمیمِ ترک‌های دیوارِ استبداد» دست می‌کشد و ایمان می‌آورد که جهان، بسیار بزرگ‌تر از قابی است که برایش ساخته‌اند.

ما زمانی آزاد می‌شویم که بفهمیم: شر، تنها تا زمانی «همیشگی» است که ما «تغییر» را ناممکن بدانیم.