ثروت و فقر، مثلِ کوره هستند؛ یا آدم را پخته می‌کنند یا می

ثروت و فقر، مثلِ کوره هستند؛ یا آدم را پخته می‌کنند یا می‌سوزانند و خاکستر می‌کنند. شرافتِ آن زنی که در سختی، نجابتش را سپرِ بلا می‌کند و آن مردی که در تنگدستی، دست به سفرۀ حرام دراز نمی‌کند، “اصالتِ محض” است. اما امان از روزی که ظرفیتِ آدم‌ها کمتر از دارایی‌شان باشد؛ آنجاست که وفاداری جایش را به هوس‌بازی می‌دهد و قناعت جایش را به حرصِ سیری‌ناپذیر. برای آدمِ بی‌اصالت، ثروت حکمِ بنزین روی آتشِ طمع را دارد، اما برای آدمِ ریشه‌دار، ثروت فقط ابزاری است برای بزرگوارتر شدن. تفاوتِ انسان‌ها در دارایی‌شان نیست، در چیزی است که با هیچ پولی نمی‌توان خرید: “ذات”.