خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت...

خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت...
از فکر اینکه قَد نکشیدم ، دلم گرفت....

از فکر اینکه بال و پَری داشتم ولی ..،،
بالاتر از «خودم» نپریدم دلم گرفت...

از اینکه با تمام پس انداز عمر خود ..،،
حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت !

کم کم به سطح آینه ام برف می نشست ...
دستی بر آن سِپید کشیدم ، دلم گرفت... 

دنبال کودکی که در آن سوی بَرف بود ..،،
رفتم ، ولی... به او نرسیدم دلم گرفت !

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد ،
من هیچ خانه ای نکشیدم ! دلم گرفت... 

" شاعر " کنارِ جوی گذر عمر دید و من ..، 
خود را شَبی در آینه دیدم دلم گرفت !...

"