A kiss of chocolate wine

(⁠๑⁠˙⁠ A kiss of chocolate wine ˙⁠๑⁠)⁩
part ⁹

جین :....

با پدرم به سمت کافه رفتیم که نزدیکای پارکی قرار داشت در ماشينو قفل کردم و به سمت پدرم تاباهم
به اون سمت خیابون بریم که متوجه جیغ زنی شدیم و چرخیدیم که دیدیم بچه ای وسط خیابون نشسته و داره
گریه میکنه و ماشینی که ترمزیش بریده داره به سمت بچه میاد
تا خواستم عکس العملی نشون بدم مردی وسط خیابون شیرجه زد و بچه رو باخودش به گوشه ای کشید و ماشین
با شیر آتش نشانی برخورد کرد و ایربگ ها توی صورت
راننده باز شد مردم سریعا به سمت راننده رفتن و بیرون کشیدنش که به نظر سالم میومد و فقط ضربه ای به گردنش خورده بود و به نظر پاش شکسته بود خب زنده میموند
به سمت اون مرد برگشتم که دیدم بچه رو توی بغل مادرش گذاشته و اون زن داره با تموم وجود از اون مرد تشکر میکنه
به چهره و استایل مرد دقت کردم ... پالتوی مشکی بلند موهای مشکی کوتاه ماسک مشکی شلوار جین و نیم بوت چرم هیکل محکم و..
همچنان که درگیر تحلیل هیکل و نیم رخ مرد بودم به سمتم چرخید و نگاهامون توی هم قفل شد چشمای نافذ..
اون چشمای نافذ .ناخوداگاه صدای امیلی توی گوشم پیچید
( چشمای نافذی که حس میکردی داره مستقیما به روحت نگاه میکنه و مهارت غیرقابل توصیفی که دیدیمش هممون
هزار درصد مطمئن بودم اون مرد ادلره اخمام ناخوداگاه توی هم رفت و پدرمو متوجهش کردم که خودش به سمتمون قدم برداشت و رو به رومون ایستاد .. زیر اون نگاه سنگین داشتم اب میشدم که
به حرف اومد : سلام من جیمینم.. جیمین دراکر
با تعجب نگاهمو بهش دوختم و
زیر لب متعجب زمزمه کردم : .. چی؟ جیمین؟
جیمین : شما منو به اسم ادلر میشناسید اما به نظرم بعد این حق اینو دارید که من واقعيو بشناسيد
و ماسکشو از روی صورتش برداشت اون چهره برای یه قاتل بودن زیادی جذاب بود؟ ...چند دقیقه بعد توی کافه رو به روی هم نشسته بودیم و بی حرف به بخار روی لیوان قهوه هامون زل زده بودیم و
خواستم سوالی بپرسم که خودش به حرف اومد : میدونم که احتمالا و قطعا یکی از بزرگترین سوالاتتون اینه که چرا تبدیل به اینی که هستم شدم پدرم یه افسر بلند مرتبه ارتش بود که به مهارت و قدرت و هوشش شناخته میشد توماس دراکر
با شنیدن این حرف برق از سرم پرید. اون پسر توماس دراکر بود؟ اون بزرگترین افسانه از تموم دوران های ارتش بود