چه سخته وقتی آدما

چه سخته وقتی آدما
راهی به جایی ندارن
تو غربت خسته ی شهر
دلو به غم ها می سپارن

چه سخته وقتی یار تو
کنار تو جا نداره
دنیا انگار با عاشقا
سر مدارا نداره

چه سخته وقتی حرفاتو
تو قلبت پنهون می کنی
خبر ندارن آدما
که از درون چه داغونی!

چه سخته وقتی اشکاتو
بشون می گی قایم بشن
اما میان لعنتیا...
میان و رسوات می کنن

چه سخته وقتی همزبون
نداشته باشن آدما
یه یار خوب مهربون
نداشته باشن آدما

چه سخته وقتی آدما
راهی به جایی ندارن
تو غربت خسته ی شهر
دلو به غمها می سپارن...