نازنینم...

نازنینم...
سکوتت در سرم
جوانه های فریادی می کارد
که ترنم چشمانم
ریشه اش را
شلاقی کرده است
بر تنم
وای ... می دانم
شاخه های پربار غمت
کمر‌نهال زندگی ام را
خم می کند !
باغ من ...
حصارت را نشکن
نگاهت را نمی بخشم !