تنهایی اساسا «از نبودن کسی شروع میشود که باید باشد و نیست

تنهایی اساسا «از نبودن کسی شروع میشود که باید باشد و نیست
...
یک حقیقت تلخ است که میخورد وسط پیشانی ادم وکاریش هم نمیشود کرد..تنهایی حقیقتی ست که توی بغض هامون گم کردیم....
همان بغضی ست میان سینه که نه بالا میاید لامصب .نه پایین میرود لعنتی...
تنهایی پناه بردن است به همه کس و همه چیز،پخش شدن است توی کوچه.توی خیابان....تنهایی رفتن به جاهایی که نباید بروی...یعنی سلام کردن به کسانی که نباید سلامشان کنی
تنهایی یعنی از راه برگشته باشی و کسی به استقبالت نیامده باشد.........
یعنی رفته باشی ازمن، رفته باشی از ما....تنهایی یعنی نبودن تو‌... و نیمکت هایی که پر از نبودن ماست... تنهایی یعنی امتداد ثانیه های پتک وار و پر تکرار.... و بعد از رسیدن به جایی که درونت می شود برهوت وسیعی از تنهایی و صدایت درون خودت میپیچد بس که خالی شده ای،بس که تنها مانده ای ...تنهایی یعنی یادت برود تنهایی نمیشود از پس تنهایی برامد....
-سین