برای گریه که تنها پناه آدم هاست

برای گریه که تنها پناه آدم هاست
برای عشق که شاید هنوز هم اینجاست

اگرچه یخ زده راهی که از رسیدن بود
تمام مدّت یک قلب داغ در من بود

پرنده ای که خودش را به پنجره می زد
نماد زنده ی دنیای کوچک زن بود...!!!