.

.
«خوب نگاه کنید. این تصویر را به یاد بسپارید. اشتباه نکنید، این عکسی از اجرای یک تراژدی روی صحنه‌ی تئاتر نیست؛ این همان واقعیتی است که داستایفسکی می‌گوید چیزی وحشتناک‌تر از آن نیست.
.
این سوگواری مادری است که پسر بیست و یک ساله‌اش را در زندان فشافویه به قتل رساندند. این تصویری از مراسم خاکسپاری یک حذف شده و جوانی است که نمی‌خواست در مقابل ستم تاریخی‌ای که بر او و دیگران رفته سکوت کند. این تصویر بخشی از تاریخ اجتماعی و سیاسی ماست. و بیش از هر تصویر دیگری برای ما آشناست. .
.
آن‌ها که چاقو دادند دست زندانی‌ای که به جرم قتل زندان است تا برود سروقت علیرضا شیرمحمدعلی به این تصویر نگاه کنند و با خود بگویند با مادران داغدیده چه خواهند کرد؟ روزی واقعیت گلوی تک تک شما را خواهد گرفت. آن روز تمام این تصویرها یک به یک از مقابل چشمانتان خواهند گذشت.
.
آشویتس فقط اردوگاه کار اجباری نازی ها نیست آشویتس همین‌جاست و بازماندگان آن روزی علیه همه‌ی شماها در دادگاه ها شهادت خواهند داد. من به آن روز امیدوارم و تا آن روز این تصویر را به هیچ وجه فراموش نخواهم کرد. روز دادخواهی فرا خواهد رسید».