سنگ صبور من

سنگ صبور من
به سکوت دلم گوش کن
حرفها زیاد است
به زمزمه ی دلم گوش کن
ببین چه عاشقانه تورافریاد میزند
ببین چه عاشقانه تو را طلب میکند.
خسته شدم از بس گفتم
کاش...کاش..کاش..
کاش میدانستی
زمزمه گرم نجوا گرم بخاطرآن است
که تو مرا با نجوا فراخواندی خواندی.
چه شد...
مرا در دالان عشق خود رها کردی ولی نگفته بودی اینگونه
خواهی رفت من آن سنگ صبورم که دگر نجوا نمیکن
چون فراموش کرده بودی وقتی دلم را سنگ
میکنی باید به ان نجوایاد میدادی