شکه برگشتمونگاه لباسم کردم،اشک توچشمام جمع شد.وای لباسم خ

شکه برگشتمونگاه لباسم کردم،اشک توچشمام جمع شد.وای لباسم خراب شده بود.پسری که این کاروکرده بودوحل دادموگفتم :
-عوضی چیکارکردی؟ لباسموخراب کردی؟بعدباهاش دعوام شد.مامان که رفته بودخرید؛داشت میرفت خونه،که منودید دست آزاده وخریداشورهاکردو دوییدسمتمون.
-آدرین چکارمیکنی بسه.
بعدجدامون کردازهم. جلودوستام منوهل دادودادزدوگفت:
-چراهرروزبایددعواکنی توآدم نمیشی نه،بابات چقدردیگه بایدتوروتنبیه کنه اماتوبازم کارخودتومیکنی.
نگاهش افتادبه لباسم،صورتش قرمزشد.
-لباسی که هدیه گرفتی روخراب کردی.وای خدا،نگاه نگاه پاره پوره شده.دیگه قابل استفاده نیست.
به جلوهولم دادوگفت:
- بدو،بدوبروخونه تاحسابتوبرسم پسره بد.
نگاهم افتادبه پسری که باهاش دعوام شده بود.بانیش خند،نگام میکرد.بعدآروم جوری که مامان نشنوه گفت:
-بچه ننه بروخونه تامامان جونت ادبت کنه.
بعدزبونشوتاته برام درآورد.مامان منوجلوهمه دعواکرد،کوچیکم کرد،نزاشت براش توضیح بدم چه اتفاقی افتاده بود.باچشمای خیس دنبال مامانوآزاده راه افتادم خونه،نمیزاشتم اشکام بریزه.آخرین بارکه گریه کردم. احمدورفیقاش منوکتک زدن به خود قول دادم هیچ وقت این اتفاق نیوفته.اون روزدلم خیلی شکست.خوشحالی تمام اونروز دودشد.مامان ساده ازاون جریان نگذشت بخاطرلباس،بدجورتنبیح شدم.برالباسم انگاراون بیشترناراحت بودکه منواون روز مجبورکرد،باآب یخ حموم کنم.افتضاح بودحس اون موقع.
بایاداین همه خاطرات تلخ سرم ازدردداشت متلاشی میشد.گوشیموگرفتم دستم تابه امیدزنگ بزنم که گوشی تودستم لرزیدوزنگ خورد.آزاده بود.بین جواب دادنوندادن مونده بودم.بایه تصمیم آنی جواب دادم.
-بله آزاده؟
باصدای بلندگریه میکردوانگارجای شلوغی باشه سروصدازیادبود.
-چی شده آزاده چراگریه میکنی؟ اتفاقی افتاده؟کجایی؟
بانگرانی ایستادمو تندتندسوال می‌پرسیدم که بالأخره باگریه گفت:
-دادا ...داداش...بیابیااینجا.
-کجا؟چی شده؟کشتی منوتو.
-فقط بیا......
آدرس شهربازی که نزدیک همین جاهم بودروداد.تماسوکه قطع کردم سمت بیرون پارک دویدم.