چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی..

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی..
پیله ات را بگشا تو به اندازه پروانه شدن زیبایی...
از صدای گذر آب چنان فهمیدم تندتر از آب روان عمر گران می گذرد
زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست...
آرزویم این است آنقدر سیر بخندی که ندانی غم چیست...