کاش  وقتی زندگی فرصت دهدگاهی از پروانه‌ها یادی کنیم / کاش

کاش  وقتی زندگی فرصت دهدگاهی از پروانه‌ها یادی کنیم / کاش بخشی از زمان خویش راوقف قسمت کردن شادی کنیم / کاش وقتی آسمان بارانی است از زلال چشم‌هایش تر شویم / کاش دلتنگ شقایق‌ها شویم به نگاه سُرخشان عادت کنیم / کاش شب وقتی که تنها می‌شویم با خدای یاس‌ها خلوت کنیم / کاش گاهی در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم / فاصله‌های میان خویش رابا خطوط دوستی مبهم کنیم / کاش مثل آب، مثل چشمه‌ سارگونه نیلوفری را تر کنیم / ما همه روزی از اینجا می‌رویم کاش این پرواز را باور کنیم / کاش با حرفی که چندان سبز نیست قلب‌های نقره‌ای را نشکنیم / کاش هر شب با دو جرعه نور ماه چشم‌های خفته را رنگی زنیم / کاش بین ساکنان شهر عشق ردپای خویش را پیدا کنیم