دلم یک دشت میخواهد

دلم یک دشت میخواهد

دراز به دراز بیفتم وسطش

خودم تنهای تنها،

بدون ترس از حضور هیچکس،

دلم نفهمی میخواهد ، نادانی میخواهد

دلم میخواهد از وجود هر کسی جز من بی خبر شوم،

و به دنبالش بی نیاز ...

من چقدر از این دنیا سهم کمی دارم!

چقدر بر روی هر چه دلم میخواهد بی اختیارم ؟

ای سبزِ پهناورِ دور دست!

بی حضور هیچکس ، مال من باش !

و بعد

دلم یک بابونه میخواهد،

سپیدی اش آرامم میکند ...

میخواهم نگاهش کنم!

ببویم آن بوی خاصِ نابِ تلخش را!

تک تک گلبرگ هایش را می شمارم ...

و از لبخند زیبایش به آفتاب نقاشی می کشم !

و بعد می دهمش به باد ...

باد ،

چقدر چیز هست که باید از دستهای من ببرد ...

بالای دشت ، در آسمان ، یک ابر بزرگ می خواهم

از نوع کومولوس

شبیه به یک اسب سپید ،

این یکی را لطفا باد با خودش نَبَرَد ...

می خواهم با دستهایم نوازشش کنم ...

همیشه دلم یک اسب میخواست ،

بعد که خوب نوازشش کردم ، اگر دوست داشت سوارش شوم ،

که اگر شد لطفا دوستم داشته باشد ...

گردنش را در آغوش بگیرم و او بدَوَد ... بِدَوَد ،

آنقدر تند که اشک از چشمهایم بپّرَد !

مدت هاست از سوزش چشم هایم خسته ام ...

مدتهاست از جنس آدم بیزارم ...

دلم یک دشت ، یک بابونه و یک ابر میخواهد ...

همین !!!!!!