بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
خودشناسی در قرآن کریم آمده است...
وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ - و چون كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او نيز آنان را دچار خود فراموشى كرد آنان همان نافرمانانند.(سوره حشر آیه 19)
انسان با محبوبش تعریف میشود چرا که محبت او سراسر وجودش را پر می کند.
پس نخستین اثر خدا فراموشی، خروج از پس پوسته - فسق و خود فراموشی می باشد.
نه قلب از یاد - ذکر محبوب خالی می ماند و نه ذهن از خیال و فکر او بنابراین به محض فراموشی یاد خدا یاد بدل ها جایگزین آن شده و شیطان نیز با وسوسه می دمد تا تشدید گردد.
تعریف از انسان به حیوان دوپا - حیوان راست قامت - حیوان ناطق - حیوان پیشرفته - حیوان ابزار ساز و یا ابزار تولید - ابزار شهوت و لذت و تعاريف انسانهایی میباشد که چون خدا را فراموش کردند خودشان را فراموش کردند.
یک راه نزدیک : می دانی چرا خودشناسی پیش از خدا شناسی آمده و بزرگان انقدر بر آن تأکید کرده‌اند؟!
زیرا تو موجودی خداگونه‌ای. در تو نیز فطرت و الوهیتی شگفت نهفته است. هر چه در بالاست، در پایین نیز هست.
خدا بخشنده و مهربان است، در تو نیز مهربانی و بخشندگی است.
خدا دانای مطلق است، تو نیز برخوردار از صفت دانایی هستی.
خدا خلّاق است، تو نیز دارای خلاقیتی نهفته‌ای.
خدا ستارالعیوب است، تو نیز می توانی عیب پوش دیگران باشی.
خدا نامتناهی و نامحدود است، تو نیز نامحدودی در درون داری...
ای دوست، هر صفتی از اوصاف نیک خداوند، در تو نیز نمایندگی دارد. منتها این نفس تاریک و خودپرست و موهوم ما، ما را از اصل دور کرده است.
بسیاری از این اوصاف الهی در ما نهان گشته و اجازهٔ شکوفایی نیافته اند. و دقیقاً از این روست که امروزه ما خدا گونه‌هایی گدا هستیم.بی خبر از پادشاهی خویش‌ایم. یکسره در خواب غفلت‌ایم.
حال آنکه یک سالک با سلوک و مراقبه‌ای اصیل و مداوم، خداگونه گی اش را کشف می کند.خودش را می شناسد و به اصلش معرفت می یابد.
و آنگاه دیگر نیازی به خداشناسی های تئوریک و نظریه پردازی‌های دور و دراز نیست.زیرا تو به اصل و فطرت خویش که از جنس همان فطرت کل است، واصِل گشته‌ای.
خودشناسی در قرآن کریم آمده است...
وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ - و چون كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او نيز آنان را دچار خود فراموشى كرد آنان همان نافرمانانند.(سوره حشر آیه 19)
انسان با محبوبش تعریف میشود چرا که محبت او سراسر وجودش را پر می کند.
پس نخستین اثر خدا فراموشی، خروج از پس پوسته - فسق و خود فراموشی می باشد.
نه قلب از یاد - ذکر محبوب خالی می ماند و نه ذهن از خیال و فکر او بنابراین به محض فراموشی یاد خدا یاد بدل ها جایگزین آن شده و شیطان نیز با وسوسه می دمد تا تشدید گردد.
تعریف از انسان به حیوان دوپا - حیوان راست قامت - حیوان ناطق - حیوان پیشرفته - حیوان ابزار ساز و یا ابزار تولید - ابزار شهوت و لذت و تعاريف انسانهایی میباشد که چون خدا را فراموش کردند خودشان را فراموش کردند.
یک راه نزدیک : می دانی چرا خودشناسی پیش از خدا شناسی آمده و بزرگان انقدر بر آن تأکید کرده‌اند؟!
زیرا تو موجودی خداگونه‌ای. در تو نیز فطرت و الوهیتی شگفت نهفته است. هر چه در بالاست، در پایین نیز هست.
خدا بخشنده و مهربان است، در تو نیز مهربانی و بخشندگی است.
خدا دانای مطلق است، تو نیز برخوردار از صفت دانایی هستی.
خدا خلّاق است، تو نیز دارای خلاقیتی نهفته‌ای.
خدا ستارالعیوب است، تو نیز می توانی عیب پوش دیگران باشی.
خدا نامتناهی و نامحدود است، تو نیز نامحدودی در درون داری...
ای دوست، هر صفتی از اوصاف نیک خداوند، در تو نیز نمایندگی دارد. منتها این نفس تاریک و خودپرست و موهوم ما، ما را از اصل دور کرده است.
بسیاری از این اوصاف الهی در ما نهان گشته و اجازهٔ شکوفایی نیافته اند. و دقیقاً از این روست که امروزه ما خدا گونه‌هایی گدا هستیم.بی خبر از پادشاهی خویش‌ایم. یکسره در خواب غفلت‌ایم.
حال آنکه یک سالک با سلوک و مراقبه‌ای اصیل و مداوم، خداگونه گی اش را کشف می کند.خودش را می شناسد و به اصلش معرفت می یابد.
و آنگاه دیگر نیازی به خداشناسی های تئوریک و نظریه پردازی‌های دور و دراز نیست.زیرا تو به اصل و فطرت خویش که از جنس همان فطرت کل است، واصِل گشته‌ای.
- ۷۰۶
- ۰۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط