{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

گاهی دلم به اندازه ی غاری

گاهی دلم به اندازه ی غاری
که آدم هایش به جای دیگری کوچ کرده اند
می گیرد
و تنهایی
مثل مورچه ای روی دستم راه می رود
گاهی دلم گلی می شود
که زنبوری در آن مرده است..

#غلامرضا_بروسان
دیدگاه ها (۵)

شبهالای دفتر شعرم که می خوابیشعرهایم بیدار می شونداکس پارتی ...

یک "صبح بخیر"هایی هم هستکه برای شنیدنشاز صبح زود بیدار می شو...

با دویست‌وچند تکه استخوانم دوستت دارم(و چندسال باید بگذرد؟تا...

ولنتاینفقط برای عاشقان نیست...گاهی برای دوستایی است که ارزشش...

آدم‌های خوبِ بی‌سیاست اغلب تنها می‌مانند، چون به جای «محاسبه...

هیچکس بعد از رفتن کسی نمیمیرداگر منظورتان از مردن این است که...

هیچ‌کدام از ما، «یک نفر» نیستیم. ما موزه‌ای متحرک از تمام کس...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط