وقتی که هوای حوصله ام ابریست دلم یک عصر دلگیر میخواهد و ی

وقتی که هوای حوصله ام ابریست دلم یک عصر دلگیر میخواهد و یک پیاده روی بی انتها
تا تمام درد هایم را در تن سردش جا گذارم آنقدر گلایه کنم که آسمان بشکند سد غرورش را
و رد پایم را از دل سنگفرش های زخمی پاک کند تا شاید دل بیقرارم اندکی آرام گیرد شاید
که لبخند درختان به وقت گریه ابر اجابتی باشد و خدا آغوش بگشاید به روی تنهایی هایم...........