بریم سراغ پارت هفدهم عشق سرد: "می‌دونم باهات چیکار کنم"

بریم سراغ پارت هفدهم عشق سرد: "می‌دونم باهات چیکار کنم"
ماشین هنوز کنار جاده پارک بود. نورهای شهر دورتر شده بودن و حالا فقط صدای بارون بود و نفس‌های کوتاه‌شده‌ی بینشون.

یه‌دفعه، با همون لحن بم و مطمئنش، بدون اینکه نگاهش از چشمای سانمی برداره، آروم گفت:

— «توی ویلا...»

مکث کرد. یه مکث سنگین که انگار دماش رو تنظیم می‌کرد.

بعد، سرشو کمی خم کرد سمتش، صداشو آورد پایین‌تر:

— «می‌دونم باهات چیکار کنم، سانمی.»

سانمی نفسشو حبس کرد. بدنش بی‌اراده یه تکون کوچیک خورد.
لبش باز شد، ولی هیچ صدایی بیرون نیومد. فقط نگاش کرد.

— «چ… چیکار؟»

سه‌بوم لبخند نزد. شوخی نکرد. فقط جدی و محکم ادامه داد:

— «می‌دونم چطوری بغلت کنم که یادت بره کی ترکت کرد…
می‌دونم چجوری نگات کنم که نفهمی اصلاً کسی بینمون بوده یا نه…
می‌دونم چجوری بوسیدنت رو ببرم تا اونجایی که دلت نخواسته باشه هیچ‌کس جز من…
می‌دونم سانمی. چون فقط من بودم که از اولت، تا آخر... همه‌چیو دیدم.»

یه سکوت. یه سکوت مرگبار ولی زنده.

سانمی لبش لرزید. نفس عمیقی کشید. چشم‌هاش برق داشتن… ولی نمیدونست اشکه یا یه جور ترس شیرین.

— «تو… عوض شدی.»

سه‌بوم آروم گفت:

— «نه. فقط دیگه پنهان نمی‌کنم.»