پلک ِ خیس ِ مرا بهم بگذار، یک دل ِ سیر خاب میخاهم

پلک ِ خیس ِ مرا بهم بگذار، یک دل ِ سیر خاب میخاهم
بستر ِ ابرهای ِ بارانی، بالش ِ آفتاب میخاهم

فارغ از هرچه هست باید بود، بعد از این مست ِ مست باید بود
در بغل زیر ِ خاک لای ِ کفن، خمره ای از شراب میخاهم

نه که قرآن انار ِ نیشابور، شعر سعدی و حافظ و انگور
لذت ِ این گناه کردن را، جای ِ هرچه ثواب میخاهم

چند رمان جهان ِ خاموشی، داستان از شب ِ فراموشی
جای ِ سنگ لحد به روی ِ سرم، چند جلد ِ کتاب میخاهم

تا بفهمند خسته از تبرم، زیر ِ توفان چه آمده به سرم
از گل ِ سرخ ِ مانده زیر ِ تگرگ، اشکهای ِ گلاب میخاهم

شیخ! هرچه چرند گفتی بس، هی شکر خورده قند گفتی بس
من به جای ِ تو بر سر ِ خاکم، چهره ای بی نقاب میخاهم

گرچه دندان ِ کهکشان شیری ست،اینهمه کج مداری از پیری ست
من جهانی بنا شده از نو، مملو از عشق ِ ناب میخاهم

این غزل بر غبار ِ من بنویس، روی سنگ ِ مزار ِ من بنویس
اینهمه جا چرا زمین آورد؟ از خدا من جواب میخاهم.