امان ز لحظه ی آخر که دست و پا می زد

امان ز لحظه یِ آخر که دست و پا می زد
عموی بی کس خود را فقط صدا می زد


امان ز تشگی و پا کشیدنش بر خاک
که مُهر ِ داغ ِ دلش را به کربلا می زد