امشب که حُسنش آینه‌ی اهلِ دید بود

امشب که حُسنش آینه‌ی اهلِ دید بود
دل، گلشنِ همیشه بهارِ امید بود

از گریه‌های مستیَم آخر گشود دل
سیلاب، قفلِ خانه‌ی ما را کلید بود

روزی که خط بندگی از ما گرفت عشق
این لوح، از نگارش هستی سفید بود...

❤ ❤