رسم زندگی این است روزی کسی را دوست داری

رسم زندگی این است روزی کسی را دوست داری

و روز بعد تنهایی به همین سادگی او رفته است

و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر می رسد

و تو به حال خود رها می شوی چرا غمگینی ؟

این رسم زندگیست پس تنها آوازبخوان

......



ایستادن اجبار کوه بود،


رفتن سرنوشت آب


افتادن تقدیر برگ

و صبر پاداش آدمی...


پس بی هیچ چشم داشتی

حراج محبت کنیم که

همه ی ما خاطره ایم!