‍ ‍ ‍ می خواستم

‍ ‍ ‍ می خواستم
با دستهایت لانه بسازم
و
پرنده ی کوچکی شوم
درست میان دستهای تو

می خواستم
در لانه ی کوچک خوشبختی
بنشینم
زل بزنم به تو
به
چشمهایت... نه ،اصلا بیا و فراموش کن

حالا دیگر دیر است
نه دستهایت را دارم
نه می توانم به چشمهایت
نگاه کنم

چشمانت... در قابِ نگاهِ دیگری ست
و
من ،فقط می توانم بگویم:
روزی
دستهایت را
در باران
گم
کردم.