گفتمش:

گفتمش:
من عاشقم، عشقم پریست.
گفت :
آیاعشق میدانی که چیست.
گفتمش:
زلف پریشان، چشم مست.
غنچه لب،سیمین بدن عشق من است.
گفت:
جانا معنی عشق این نیست.
عاشقی تنها به چشم وغمزه نیست.

عشق مجنون گر به تاریخ بود وهست.
از غم و هجران و دوری ست نی هوس.

ورنه چشم و زلف لیلی هیچ نیست.
که دلیل عشق مجنون بندگیست.