آنها که رفته اند باز خواهند گشت، در روز بارانی که باران ر

آنها که رفته اند باز خواهند گشت، در روز بارانی که باران رد گناه را شسته و رد پاهای رفته را از بین برده، باز خواهند گشت با همان طلوعی که غروب کردند. و اما تو با پاهای برهنه زیر باران خواهی دوید و طعم گناه را فراموش خواهی کرد . سنگینی آن وزنه ای که از چشم هایت آویزان است، افکاری که تو را به اسارت گرفته اند.
تردید ها خواهند شکست و بار را خواهی بست، بدون تردید بدون لرزش دست ها هنگام گرفتن دست هایش‌ ‌.
تو رها خواهی شد از ندانستن، از معلق بودن در هوایی که میدانی هوای تو نیست‌. باران تو را خواهد شست همانند هنگامی که از تردید هایت شسته شدی و دست کشیدی.
آنچه از وجودت تکه تکه شده است را رها خواهی کرد. با طلوع خورشید بعد از باران تو خالی می‌شوی از آنچه که از وجودت رخت بسته ‌‌ و رختی سبک را به تن خواهی کرد.
شاید شعری خواندی.
لحظه ها عریانند...
افکارت را عریان خواهی کرد. جامه ها هم زیر باران شسته می‌شوند.
تو می‌مانی و قطره ها
خاک نم خورده
و تو.
محی ✍️🏻


پ‌ن: یکی از تلاش هام برای کشیدن با پاستل.