تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
اوکه هرگز نتوان یافت همانندش را
منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل وحافظه وروح هنرمندش را
از رقیبان کمین کرده عقب می ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را
مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر
هرکه تعریف کند خواب خوشایندش را
قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل ازتوست اگر پس زده پیوندش را
حفظ کن این غزلم راکه به زودی شاید
بفرستند رفیقان به تو این بندش را:
منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را