دلتنگی های آدمی را گاهی حتی باد هم ترانه ای نمی خواند. وق

دلتنگی های آدمی را گاهی حتی باد هم ترانه ای نمی خواند. وقتی رویاها تسلیم سرنوشت می شوند احساس می کنی تنهایی ات از حجم ایمانت فراتر رفته است. دلتنگی های آدمی گاهی خلوتی می خواهد و بغضی مهیای شکستن! گاهی سکوتی می خواهد و نجوایی که زیر و بمش برای هیچ گوشی غریبه نباشد. گاهی مشتی دانه می خواهد برای کبوتری. گاهی ، نگاهی ، پناهی ، تکیه گاهی، گریز گاهی... و چراغی که از دور سوسو می زند و مناره ای که در آغوش باد رو به ملکوت قد کشیده است. عاشقانه ای آرام رو به روی نگاه کسی که دور نیست، دیر نیست و می شناسی اش! و مناجاتی و راز و نیازی.

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببینند...