+why me?

+why me?
-I shouldn't fall in love with you
p.109

(از زبون ا.ت)

من هنوز تو بغل جونگ کوک بودم، اما بدنم سفت شده بود. حرف جیمین و آسا مثل سیلی محکم به صورتم خورده بود.

من با چشمای قرمز و پر از شوک به جیمین و آسا نگاه کردم و با صدای لرزان گفتم:

+ یعنی... شما دوتا از اول می‌دونستید؟ شش ماه منو دیدید که هر شب گریه می‌کنم، دیوونه می‌شم، با نامه‌هاش حرف می‌زنم، شب‌ها نمی‌تونم بخوابم... و هیچی بهم نگفتید؟

آسا سرشو پایین انداخت و با صدای گرفته گفت:

آسا: کوک خودش التماس کرد که بهت نگیم. گفت اگه تو بدونی زنده‌ست، ممکنه واکنش نشون بدی و دشمنا بفهمن. پارک و بقیه خیلی جدی دنبالت بودن. باید باور می‌کردن که کوک واقعاً مرده تا فشار از رو تو برداشته بشه.

جیمین با نگاه پر از عذاب اضافه کرد:

🐥 ما هم سخت بود برامون. هر شب می‌دیدیمت که داری می‌شکنی و هیچی نمی‌تونستیم بگیم. کوک گفته بود این تنها راهه برای اینکه تو امن باشی.

من از بغل جونگ کوک جدا شدم و عقب رفتم. اشکام دوباره ریخت. این بار از عصبانیت و درد.

(صدای شکسته و پر خشم) 
+ امن؟! شما فکر کردید این امن کردن منه؟ من شش ماه جهنم کشیدم! هر شب کابوس می‌دیدم، هر شب وسایل اتاقش جابه‌جا می‌شد و من فکر می‌کردم دارم دیوونه می‌شم! شما... شما همه می‌دونستید و فقط نگاه می‌کردید؟

جونگ کوک با صدای ضعیف و پر از پشیمونی گفت:

(آروم) 
- ا.ت... فقط برای...

(فریاد زدم و حرفشو قطع کردم) 
+ برای من؟! برای من دروغ گفتی که مردی؟ برای من شش ماه عذاب کشیدم؟ برای من هر شب با بالشت حرف زدم و گریه کردم؟!

من مشتمو کوبیدم به سینه‌ش. نه محکم، چون هنوز زخمی بود، ولی با تمام عصبانیتم.

(گریه شدید) 
+ من عاشقتم احمق... واقعاً عاشقتم... ولی تو با این دروغ، یه تیکه از وجودمو کشتی. شش ماه موندم با این فکر که تو مردی و من دیوونه شدم... حالا چی؟ حالا باید چیکار کنم؟ بخندم؟ خوشحال بشم که زنده‌ای؟

جونگ کوک سرشو پایین انداخت. برای اولین بار واقعاً شرمنده به نظر می‌رسید.

من عقب رفتم و نشستم روی تخت. دستامو دور خودم حلقه کردم و هق‌هق کردم.

(با صدای خسته) 
+ من دیگه نمی‌دونم چی حس می‌کنم... خوشحالم که زنده‌ای... ولی خیلی هم عصبانی‌ام... خیلی...

اتاق ساکت شد. فقط صدای هق‌هق من و بارون بیرون بود.

جونگ کوک، جیمین و آسا فقط نگاهم می‌کردن. هیچ‌کدوم جرات حرف زدن نداشتن.........
ادامه دارد.......