.

.
این چیست که چون دلهره افتاده به جانم؟
حال همه خوب است، من اما نگرانم …

در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر
مثل خوره افتاده به جانم که بمانم

چیزی که میان تو و من نیست غریبی است
صد بار تو را دیده ام ای غم! به گمانم …

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم …

از سایه ی سنگین تو من کمترم آیا؟
بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق، مرا بیشتر از پیش بمیران
آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم …







فاضل نظری