بارالها ؛

بارالها ؛
آنجا که جهان را به کامم تلخ می گیری و راه را بر من سخت ، می دانم که از روی عطوفت توست و آنطوری که بر مهربانی تو اعتقادم هست بر غضب تو نیست .
بر مصیبت هایم تو را شاکرم و خوشحالم از اینکه فراموشم نکرده ای و هرگاه در آسایش و راحتیم ، ترس از آن دارم که از یادم برده ای .
خدایا من توجه تو را با هیچ آسودگی خاطر معامله نمی کنم ، پس در پی هر خطایی ، بخشش و یا جزایی ، مرا به خود وامگذار . . .