تــو چـــه می دانــی . . .

تــو چـــه می دانــی . . .
شَــب که می شـــود. . . .
گلویَـــم پُــر می شــود. . . .
پر از یک بُـغـض ِِ سَنگیـــن ,بُـغضی که نـــاخواسته می ترکَـــد و چشمـانم را پــاک ،بــارانی می کنــد. . . .
و امـا دلــم . . . .؛
دلــم پُـر می شـــود از درد ,دردهـایی پُـر از حــــرف
حـرف هــایی مملـوء از سکـــــــوت...
و من میمانم و خوابی که ماه هاست به چشمانم حرام شده ....