انگشتانم که لای ورق های دیوان حافظ میرود:

انگشتانم که لای ورق های دیوان حافظ میرود:

دست دلم می لرزد...

اما به خواجه میسپارم تا امید را از دلم نگیرد...

دلم میخواهد همیشه بگوید:

"یوسف گم گشته باز اید به کنعان غم نخور"...