دوباره بارید از آسمون شهر برفـــــ // زوده ولی پاییز نیوم

دوباره بارید از آسمون شهر برفـــــ // زوده ولی پاییز نیومده در رفت
میان پایین از بالا دونه های برفـــــ // الهی شكر همه چی روبراهه
من
همون که روزی بود ، اونقدی که روزی بود // راضی بود ، بسش بود ، دنیا توی دستش بود
زیر پاش لغزش شد ، دنیاش بی ارزش شد // طرد شد ، سرد شد ، توی مشکل غرق شد
شدش یه مَرده مُرده بین زنده ها // همیشه تكــــ و تنها دور از اجتماع
دیر اومدی زود رفت ، غرورش رو خورد كرد // امروز و فرداهاش از دیروزش پوش تر
تكوندم شونه هامو ،‌ اشكــــ روی گونه هامو // واسادم رو جفت پاهام ، زیر پرچم خدام
كندن کلاً از همه ، این آدمای مسخره // حتی شهرم پر تنش هر روزش یه جور مسئله
همینه ساز زندگی و غم ، با مسیر تارش ، میمونه با من ، با پای پیاده

یه نگا بنداز توی شب // چراغا روشنن توی شهر
همه چی قشنگه اما از این بالا مثه بارونِ زیر چتر
حسه شاعرانه ندارم اصلا" // یكــــ از خودم دو از این آدما خستم
که قف میشن رو شعرایه فیریکیه فروغُ// تلخی حقیقت و شیرینی دروغ
همه گــُمن و یه جوری نقشن // یا بُکنن، یا تو فاز پایین و پرچم
یه سری تو همین رنگا می میرن // یه سری تو نخ جیب و نتیجه چند چند
حرفام نقده ، نسیه نی // تو گوش خریدار بیار ، من مسیر روقیر
تنها باش چون واست مفیده // مثه من ، یكی كه سایه اش سفید