بالاخره یاد میگیری...

بالاخره یاد میگیری...
از یک دوست دارم ساده،
برای دلت یک خیال رنگارنگ نبافی...
که رابطه یعنی بازی و اگر بازی نکنی میبازی...
که داستانهای عاشقانه از یک جایی به بعد رنگ و بوی
منطق به خود میگرند
که سر چهار راه تعهد،
یک هوس شیرین چشمک میزند...
یاد میگیری
که خودت را دریغ کنی تا همیشه عزیز بمانی...
که آدم جماعت چه خواستنهای سیری ناپذیری دارد...
و چه حیله هایی برای به دست آوردن،
که باید صورت مسئله ای پرابهام باشی،
نه یک جواب کوتاه و ساده
که وقتی باد می آید باید کلاهت را سفت بچسبی،
نه بازوی بغل دستی ات را...
روزی میفهمی...
در انتهای همه گپ زدن های دوستانه،
باز هم تنهایی...!!!
و این همان لحظه ایست،
که همه چیز را بی چون و چرا میپذیری
با رویی گشاده...
ولبخندی که دیگر خودت هم معنی اش را نمی دانی..!!