🕯️ لبخند زیر بازجویی

🕯️ لبخند زیر بازجویی
پارت ششم

فئولای
فئودور نیکولای
سگ های ولگرد بانگو


بارون جای برف رو گرفته بود.
خیابون‌های بندر پر از صدای چک‌چک آب و آژیرهای دوردست بود.
فئودور پشت پنجره‌ی اتاقش ایستاده بود، سیگار نصفه‌ای بین انگشتاش دود می‌کرد، و فکرش هزارجا بود.

سه روز از فرار گذشته بود.
کمیسیون تحقیق خواسته بود گزارش بده، اما چیزی نگفت.
نه درباره‌ی شلیک، نه درباره‌ی نیکولای.
فقط جمله‌ای نوشت: «مظنون فرار کرد.»

اما ذهنش آروم نمی‌گرفت.
چرا نیکولای اون شب جونش رو نجات داد؟
چرا به‌جای فرار، برگشت و ازش خواست «فکر کنه»؟

روی میز، یه پاکت افتاده بود. بی‌نام. فقط یه آدرس روش نوشته شده بود:
سالن متروک تئاتر «ولگا». امشب.

فئودور چند لحظه به پاکت نگاه کرد.
می‌تونست بسپاره‌اش به تیم عملیات.
می‌تونست بره و محاصره‌شون کنه.
ولی… نرفت.

پالتوشو پوشید، اسلحه رو گذاشت توی جیب داخلی و بیرون رفت.

سالن ولگا، متروک و خاموش بود.
رد بارون روی دیوارها مثل اشک خشک شده بود.
نور یک چراغ نفتی وسط صحنه می‌سوخت، و نیکولای روی صندلی قدیمی نشسته بود.
کتش باز، دستاش روی زانو، و چشم‌هاش بی‌نقاب.

وقتی فئودور وارد شد، نیکولای فقط گفت:
ـ سلامِ بدون اسلحه هم بلدی یا همیشه با تهدید شروع می‌کنی؟

فئودور نزدیک شد.
ـ فقط اومدم بدونم چرا اون شب نزدی منو بکشی.

نیکولای لبخند محوی زد.
ـ چون یه بار تو چشم یه آدم درست نگاه کردی بدون اینکه قضاوتش کنی.
(نگاهش کرد)
ـ اون شب تو منو نکشتی، فئودور. من فقط جواب لطف تو رو دادم.

فئودور خونسرد گفت:
ـ لطف؟ من پلیسم. کارت رو می‌دونم.

ـ می‌دونی؟
نیکولای بلند شد، چند قدم رفت روی صحنه، جایی که نور افتاده بود.
ـ من جاسوس اون مافیا نبودم. فقط داخلشون شدم تا کسی رو پیدا کنم.
ـ کیو؟
ـ دوستم.

فئودور لحظه‌ای مکث کرد.
نیکولای ادامه داد:
ـ اون توی همون سیستم گم شد، بین جرم و قدرت. من فقط می‌خواستم تمومش کنم... از درون.
چشم‌هاش برق زد.
ـ ولی وقتی وارد شدم، فهمیدم یه سیستم وقتی از درون فرو می‌پاشه، آدم‌هاش رو هم می‌بلعه.