تنهایی

تنهایی
نیشخند روزگار را
از رو می برد نازنینم !!
زندگی
پانتومیم عشق بود ،
آرام و پر از فریاد ،
زیبا اما پر درد
و من
بازیگری
خسته از تکرارِ نقشها...
قطره اشکی
که به مزاح ،
بر گونه ام کشیدند
تنها برای خنده های توست
خوب نگاه کن!
این نقاب نیست
تقدیر این روزهای من است...

نیاز را به قربانگاه ِ عشق ،
سر میبُرم و دم نمیزنم ...