محبوبم

محبوبم
تو را نمی‌دانم اما من دوستت‌دارم!
حضورت را ندارم اما
به رسم عاشقی برایت شعر می‌خوانم.
دلم پیش توست و خودم با هزاران فرسنگ فاصله
جنون را تحمل می‌کنم.
ظرافتِ انگشتانم بهانه‌ی دستان تو را می‌گیرند
و تارهای گیسوانم همچون قاصدک خسته در باد
به دنبال تو می‌گردند.
هر دو عاشق شدیم
اما من بهای سنگین تری برای اعترافش پرداخته‌ام!