ما می خواهیم که دوستمان بدارند.

ما می خواهیم که دوستمان بدارند.
"خواستن" در این جمله زیادی است،
بهتر است بگوییم: در آرزوی آن هستیم که دوستمان بدارند.
صمیمانه و ساده لوحانه در آرزوی آن هستیم که دوستمان بدارند اما در باور و رویایمان اشتباه می کنیم !
آن چه در واقع آرزویش را داریم این است که ما را ترجیح دهند!
دوست بدارند...ولی "بیشتر" از دیگری!
ترجیحمان دهند...
یک کودک دو ساله به راحتی این را درمی یابد.
ما چه بیشتر از یک کودک دوساله داریم؟
ما "عشق" و "ترجیح" را با هم اشتباه می گیریم !
نام حقیقی عشق سادگی ست.
من عشق را از همین سادگی ای که در برابرش دارم باز می شناسم.
حتی برای چند لحظه ، ساده...


"فراتر از بودن"
کریستین بوبن