رنگ بر رخم نیستو گاه و بی گاه در آینه ی رنگین چشمآنم فورآ

رنگ بر رخم نیستو گاه و بی گاه در آینه ی رنگین چشمآنم فورآن قطره هآی سفید المآسییَم را میبینم.
در مجهولیت خیال باطل زندگی،به پایان رسیدن جوهر رنگین چشم ها ناممکن ترین خیال واهی ست.
بهای جان در فاصله ایی بین سوختن و ساختن با شبو روز های سیَهِ زردفام، ک در غروب فاصله ات ب خواب میبردم ملموس ترین معنای واژه ی عشق است ، واژه ها را بهانه میکنم برای رسیدن ب تو!
پرتگاهی خواهم،و سقوطی آزاد ک از بلندی قله ها مغز مرا ب حبس در قعر سیاه چال قلب در آورد، افسوس!گیسوی اویزان هستو جنم نیست!
پا در گودالی از عصر یخبندان نهاده ام ک مغزم از سردیه رگِ های کبوده آمیخته از یخ، مادام ترک میخورد، خاکستر میشود و قطره قطره فرو میریزد آن تکدانه ی خود رای!خوشحال میشوم ک دیگر ن مغزی هست و ن عقلی ،عقلی برای ملامت شیرین ترین اشتباه تلخ زندگیت هست؟ نیست!**
قلب ،آن قَدَحی نیمه پر ،شراب سرخ عشق میخواهد وبس، جرئه جرئه عشق را سر میکشم^^
تا آنجا ک لبریز شود جام طلاییِ میان دو دست قفل شده با گرهی کور تر از کلاغک شب پر،در سپیدیِ روز^^
ب رنگ ابیه کبود دم صب هایم فک میکنم،از این پس قلبِ در کمین عشق، از آنِ دریآستُ رهگذرهآی بیمار خیابانی^^
#eli