سده جشن ملوک نامداراست زافریدون و از جـم یادگار است

سده جشن ملوک نامداراست زافریدون و از جـم یادگار است
در ایران باستان و در میان زرتشتیان ایران، این جشن نزدیک غروب آفتاب، باآتش افروزی آغاز می‌شود و امروز هم با همان سنت کوه‌هایی از بوته و خارو هیزم در بیرون شهر فراهم شده، در حالی که موبدان لاله به دست اوستا زمزمه می‌کنند، بوته‌ها را روشن کرده و مردمی که در آن جا جمع شده‌اند نماز آتش نیایش خوانده میشود .
جشن سده در اوستا
سروده آتش-نیایش که در میانه ی این جشن از سوی مردم و موبدان خوانده میشود، واقعاً سروده ی زیبایی است و بخشی از ادبیاتِ مزدیسناست. سروده ی آتش نیایش به یسنای ۶۲ نیز معروف است. در ادامه بخشی از این سروده ی زیبا را می آوریم: @IranRenaissance
یتا اهو وییریو !
ستایش و نیایش،
و هدیه خوب و هدیه ی آرزو شده ،
و هدیه دوستانه را آرزو دارم،
برای تو ای آتش، ای پسر اهورا مزدا!
قابل ستایش و نیایش هستی،
قابل ستایش و نیایش باشی،
در خانه ی مردمان.
خوشبخت باشد آن مرد،
که تو را بستاید، به راستی فراستاید.
هیزم در دست، برسم در دست.
شیر در دست، هاون در دست.
هیزم [برایت] فراهم شود.
بوی خوش فراهم شود.
خورش فراهم شود.
اندوخته فراهم شود.
«برنایی» به نگاهبانی تو بواد!
«آگاهی» به نگاهبانی تو بواد!
ای آتش، ای پسر اهورا مزدا!
سوزان باشی در این خانه.
بی گمان سوزان باشی در این خانه.
فروزان باشی در این خانه.
شعله ور باشی در این خانه.
به زمانی دیرپا.
تا به فرشگرد (=رستاخیز) توانا. @IranRenaissance
جشن سده از زبان حکیم طوس فردوسی بزرگ
بر آمد به سنگ گران سنگ خرد هم آن و هم این سنگ گردید خرد
فروغی پدید آمد از هر دو سنگ دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
جهـاندار پیش جهان آفرین نیایش همی کرد و خواند آفرین
که اورا فروغی چنین هدیه داد همین آتش آن گاه قبله نهاد
یکی جشن کرد آنشـب و باده خورد سده نام آن جشن فرخنده کرد
پاینده ایران وایرانی
سرفراز پرچم سه رنگ شیر وخورشید نشان بر بام میهن عزیزمان
جاویدشهریاری ایران زمین
(سامان رضایی،،،،، درود آریایی پاینده ایران وطنم