آرزو بـــــود کــه مـن کــلِ جـهــــانت بشــــوم

آرزو بـــــود کــه مـن کــلِ جـهــــانت بشــــوم
همه جا با تــو رَوَم، بستــه بــه جانت بشـــوم
بیــنِ مـا فاصلــــه افتــــاده ولی باکـی نیست
حاضـــرم خاکِ کفِ شهــــر و مکانت بشــــوم
قلبِ من باش و ببین هر طپشم علتِ چیست
تــو بگــو قلب شــوم، هــر ضــربانت بشــــوم
از منِ عـاشـقِ درمانــده چه پنهـــــــان داری؟
تابعِ امــــرِ تـــو هستــم که عیــانت بشــــــوم
اســـمِ تــــو بنــــدِ زبانم شــــده اما ای کاش؛
می شـــد این بار که من بنــــــدِ زبانت بشوم
لحظه ای شک نکنی بر من و این احســــاسم
یا کــه من با تـــو ولی خــامِ خیانت بشـــــوم
ســــوزِ ســرما قلم از دستِ من انداخت ولی
می شد ای کاش که من هایِ دهانت بشــــوم
به ســـــرم زد که کمی رخنـــه به جانت بکنم
دردِ مُهــلِک بشــــوم، یا سرطانت بشــــــوم