نگاه می کنی به من برفی که بر موهایم باریده راه تمام آشنای

نگاه می کنی به من برفی که بر موهایم باریده راه تمام آشنایی ها را بسته است انگشتانم استخوانی تر از آن شده اند که نوازشی را یادت بیاورند و تمام این سال ها آنقدر میان خطوط موازی دفترم دست به عصا راه رفته ام که بردن نامت کمر واژه هایم را خواهد شکست. و این شعر برای همیشه حافظه اش را از دست می دهد...!!